Ont-moeten in januari

Januari voelt altijd wat onwennig. De feestdagen zijn achter de rug, de dagen zijn nog steeds kort en ergens hebben we afgesproken dat het nieuwe jaar meteen fris en licht moet zijn. Alsof winter plots klaar is omdat de kalender dat zegt. Maar wie ’s morgens de gordijnen opentrekt, ziet iets anders. Kale bomen, trage ochtenden en koude straten.

Die denkbeeldige lijn

Er bestaat een mentale streep tussen december en januari. We trekken ze zonder nadenken. Aan de ene kant gezelligheid, aan de andere kant moeten. Goede voornemens, nieuwe energie, volle agenda’s. Terwijl het lichaam nog in winterstand staat. Je merkt het aan hoe je langer in bed wil blijven hangen, hoe soep beter smaakt dan een slaatje en het licht pas laat op gang komt. Dieren slapen, bomen houden hun knoppen dicht. Alles is nog in rust. Nieuwjaar voelt groot, maar is eigenlijk jong. Eeuwenlang begon het jaar pas in de lente. Januari vraagt dus geen sprint, maar meebewegen. Zoals de natuur doet, stil verzamelen tot het tijd is voor nieuwe groei later dit jaar.

In de winter leef je traag

Buiten is het scherp en helder. Wandelen voelt anders, stiller. De winter dwingt je om aanwezig te zijn. Handschoenen aan, je adem zichtbaar. De koude vraagt je om naar binnen te keren. Daarom werkt jnuari goed als vertrager. Geen resetknop, nog niet. Pas wanneer de lente langzaam komt piepen en de eerste zachtere zonnestralen je gezicht verwarmen kan je dromen van de deur uitstappen zonder sjaal en een Sauvigon blanc op je favoriete terras. 

Gewoon verder winteren

Misschien helpt het om januari niet te zien als nieuw begin, maar als vervolg. Een verlengde winteravond die nog wat blijft hangen. Met natte straten, zachte lampen achter de ramen en het idee dat er eigenlijk niets hoeft te veranderen vandaag. Morgen ook niet per se. De lente komt vanzelf. Tot dan mag het rustig blijven.